Van verlies naar veerkracht: een nieuw begin in Tilburg
Het verhaal van Marina en Ivan: van oorlog naar nieuw perspectief
Sinds vorig jaar juni verblijven statushouders Marina en Ivan uit Oekraïne met hun tienerzoon bij de opvang voor Oekraïners aan De Schans. Dankzij de Richtlijn Tijdelijke Bescherming (RTB) werken ze bij Vebego Groenonderhoud. Marina: “Thuis hadden we een prachtige tuin. Werken in een groene omgeving is ons op het lijf geschreven.” Ivan: “Lekker met je vingers in de aarde. Alsof we weer in onze eigen tuin zijn.”
IVAN EN MARINA: WE ZIJN ERG BLIJ MET DE ONDERSTEUNING VAN standaarden
Marina en Ivan zijn al 25 jaar samen. Ze ontmoetten elkaar op de universiteit, waar ze beide werktuigbouwkunde voor de mijnbouw studeerden. Daar werkten ze ook jaren in. Vier jaar gelden brak de oorlog uit. Ivan ging het leger in. Vorig jaar werd hun stad Dnipro gebombardeerd. Ook hun huis. De bombardementen bleven aanhouden en ze besloten te vluchten.
Marina: “Het werd té gevaarlijk. Via Polen vluchtten we naar Nederland.” Op een zaterdag in juli kwamen ze aan op vliegveld Eindhoven. Maar de gemeentelijk afdeling die de opvang van asielzoekers regelt ging pas open op dinsdag. Drie nachten sliepen ze achter de McDonalds. Maryna: “Het was zomer, maar toch koud.”
Die dinsdag werden ze doorverwezen naar het COA in Eindhoven. En drie dagen later overgeplaatst naar De Schans.
Wachten op perspectief
Daar moesten ze wachten op hun tijdelijke bescherming. Sociaal werker Stan Grabert van de opvang voor Oekraïners: “Zonder die status mag je niet werken. Onze sociaal werkers hebben hard gewerkt om die status te regelen.” In de tussentijd leerden ze Nederlands in de opvang en liepen ze door Tilburg. Ivan: “Simpel kijken en genieten. Bijkomen van alle ellende. Lekker basketballen met onze zoon in het Spoorpark. En het Textielmuseum bezoeken.” Maryna: “Tilburg is mooi: het kanaal, het Quirijnstokpark, de universiteit.
In september kregen ze hun status en werkten ze vijf maanden in het distributiecentrum van Bol.com. Ivan: “Dat was erg geestdodend werk. We moesten de hele dag sorteren in een dichte kamer.” Stan: “Ze wilden buiten werken, in een groene omgeving. Dat was van doorslaggevende factor. Na lang zoeken en onderhandelen, heb ik een baan voor ze gevonden bij Vebego.”
Hoopvolle maar onzekere toekomst
Maryna: “We zijn hem daar elke dag dankbaar voor. We zorgen voor de planten; rooien of snijden ze of planten nieuwe.”
Het gaat goed met hun zoon. Maryna – trots: “Hij heeft al drie diploma’s, één voor Nederlands, twee voor Engels.” Hoe zien ze de toekomst? Ivan: “We hopen op een permanente verblijfsvergunning. We hebben namelijk geen huis meer om naar terug te keren. En ik weet niet of er nieuwe huizen komen” Tranen wellen op in Maryna’s ogen: “Mijn moeder en zus zijn nog daar. Gelukkig in een beschermde omgeving. Zal ik ze ooit weer zien?” Stan: “De asielprocedure schrijft voor dat eerst de oorlog voorbij moet zijn. Daarna krijgen mensen drie jaar de tijd om asiel aan te vragen. Dat kan toegekend worden als er inderdaad niets meer is om naar terug te keren.” Laten we hopen dat ze hier kunnen blijven. En dat zij haar familie ooit ziet.