Teveel verantwoordelijkheid terug naar overzicht

Erna's vader was een energieke, avontuurlijk man. Na een operatie werd bewegen lastig. Hij raakte gefrustreerd en werd een angstig persoon. Die verandering viel niet alleen hem zwaar.

Het verhaal van Erna van Poppel

In 2015 kreeg de vader van Erna (85) een operatie aan zijn ruggenwervel. Na de operatie ontstond een inwendige ontsteking in het wondgebied en moest hij vier weken in het ziekenhuis blijven. 

Erna: “Voor de operatie was mijn vader kerngezond. Hij was energiek en avontuurlijk. Samen met mijn moeder (83) maakte hij diverse pelgrimages naar Lourdes, Rome en Santiago de Compostella, zowel op de fiets als lopend. Ook maakte hij in eigen omgeving, alleen of samen met mijn moeder, bijna dagelijks een langere fietstocht en/of wandeling. Na de operatie kwam daar zwaar de klad in. Dat was voor mijn vader heel moeilijk te verteren, hij werd geremd in zijn bewegingsdrang.” Het feit dat zijn bewegingsvrijheid zo sterk afnam, resulteerde in frustratie en een vorm van stervensangst. 

Erna: “Zijn vertrouwen in zijn lichaam, dat hij voorheen altijd zo nauwgezet onder controle hield, was verdwenen en hij zag de toekomst somber in.  We zaten vaak bij de dokter, die hem dan moest geruststellen. Ik trok me zijn angst en verdriet sterk aan; dat kostte me veel kruim.”

Ouderdomsproces in de snelkookpan

In het jaar na de operatie regelde Erna voor haar vader gesprekken bij een speciale sportpsycholoog. Deze deskundige, zelf ex-topsporter, ging met hem in gesprek over het ‘afwikkelen’ van de supersportieve fase van zijn leven. Een fase die hem veel plezier én een endorfine-verslaving had bezorgd. “Toen zijn lichaam relatief gezien zo weinig mocht en kon bewegen, onderging hij een soort van cold turkey afkicken. Lichaam en geest kwamen in protest.” 

In die periode waren er ook regelmatig bezoeken aan de huisarts met betrekking tot slikklachten. “Hij kreeg op een gegeven moment moeite met slikken. Volgens mij omdat hij figuurlijk heel veel moest slikken, waaronder slikken dat hij afscheid moest nemen van het leven dat hij had. Het ouderdomsproces ging in een snelkookpan.”

Verantwoordelijkheidsgevoel versus uithoudingsvermogen

Omdat Erna van alles deed om hun leven-zoals-het-was in stand te houden, vergde dat veel van haar uithoudingsvermogen. De mantelzorg zorgde meer voor emotionele belasting dan fysieke. Erna: “Ik merkte dat ik teveel verantwoordelijkheid nam. Ik kan er immers niet voor zorgen dat hun leven gepolijst blijft. Maar ik voelde dat wel zo.”

Het hele proces had ook een behoorlijke impact op het leven van haar moeder. Zij was immers 24/7 mantelzorger voor haar vader in de moeilijke periode na de operatie. Zij kwam het afgelopen jaar pas weer enigszins aan zichzelf en haar eigen verouderingsproces toe. En toen kwam corona, een factor die haar gemoedstoestand geen goed deed. “Mijn ouders zijn hele sociale mensen. Nu mochten ze niemand meer zien, konden nergens meer koffie drinken, mochten niet meer in winkels komen, hadden nergens de mogelijkheid om een praatje aan te knopen, kregen nauwelijks bezoek. Mijn moeder had nergens zin meer in en haar dagritme raakte uit balans. Dankzij de snelle reactie van huisarts en geriater gaat het nu, door de inzet van de juiste medicijnen, gelukkig weer beter met haar.”

Vrijwilligers nemen taken over

Ook deed ze een beroep op de Vrijwilligerscentrale van ContourdeTwern Oisterwijk. Vrijwilligers gaan nu met haar ouders erop uit, zodat Erna even ontlast wordt. 

Erna: “Voor mijn vader vonden we een leuk fietsmaatje. Echter, tijdens het fietsen kwam mijn vaders oude competitiedrang naar boven en fietste hij het fietsmaatje eruit. Die arme man is ermee gestopt. Dat was zijn bedoeling niet.” lacht Erna. “Voor mijn moeder vonden we een gezellige dame die met haar kon kletsen en koffie drinken. Het klikte ook heel goed met haar en mijn vader. Nu gaan ze met z’n drieën erop uit. Prima, toch. Je kunt van alles plannen, uiteindelijk loopt alles anders.” 

Erna vindt ook veel steun bij mantelzorgondersteuner Ingrid Oosterling. “Als er iets is, kan ik haar mailen of bellen. Mijn moeder begint het rijden van langere afstanden zwaar te vallen. Ik breng mijn ouders nu tweewekelijks naar familie in Rijen. Ingrid adviseerde me een Valys-taxi aan te vragen en ik ben nu bezig met het pasje. Dan kunnen ze er wat vaker op uit zonder dat mijn moeder of ik daarmee belast wordt.”

Ervoor en erna

Erna had en heeft zelf een druk leven met haar eigen bedrijf, haar partner, (klein)kinderen, vrienden, vrijwilligerswerk en het huishouden. Twee keer per week eten haar ouders nu bij hen. Ze doet alle boodschappen voor haar ouders, brengt hen indien nodig met de auto naar vrienden of familie, gaat mee naar geriater, huisarts en tandarts en regelt zaken als een nieuwe droger of bril.

Sinds de hulp van ContourdeTwern is het leven van Erna gemakkelijker geworden. Erna: “Ik moet als enig kind in deze situatie alleen alle ballen omhoog houden. Zowel fysiek, als emotioneel, als organisatorisch. Ik ben blij dat de vrijwilliger van ContourdeTwern wat taken van me overneemt. Vandaag zijn mijn ouders met haar samen op pad. Zodat ik tijd over heb om gezellig met jou te praten.”


Ben jij mantelzorger en kun je net als Erna hulp gebruiken?

Neem dan contact met ons op. We kunnen je helpen!

Neem contact op met het lokale steunpunt.