Ik ga voor hem zorgen terug naar overzicht

Willemijn is al veertig jaar mantelzorger voor haar vader. Dat doet ze elke dag, met liefde en soms plezier. Zorgen voor vader is een soort tweede natuur geworden.

Petje af voor de mantelzorger

Op 10 november is het de Dag van de Mantelzorger. In het kader van deze dag wil de Mantelzorgondersteuning van ContourdeTwern een aantal verhalen van mantelzorgers met jullie delen om inzicht te krijgen hoe waardevol het werk van de mantelzorger is.

Het verhaal van Willemijn van den Broek

Willemijn is al veertig jaar mantelzorger voor haar vader (98). Toen hij 58 was kreeg hij een herseninfarct. Als gevolg daarvan heeft hij afasie. Willemijn: “Ik was toen 24 en ik zei: ‘ik ga voor hem zorgen’. En dat doe ik nog steeds, elke dag, met liefde en soms plezier. Dat is voor mij vanzelfsprekend.” Ze doet de boodschappen, kookt, wast, het huishouden, de administratie. En ze haalt zijn medicijnen en incontinentiemateriaal. 

Ze woont nog steeds in het ouderlijk huis en hoeft niet, zoals veel mantelzorgers, op en neer van eigen huis naar hun dierbare. Vader wordt twee keer per week gewassen door de verzorgers van Thebe. Vanwege de uitbraak van het COVID-19 virus moest ze drie maanden haar vader zelf wassen. Willemijn: “Dat is best ongemakkelijk, om je eigen vader zo te zien. Net voor de uitbraak kreeg hij een longontsteking en sinds die tijd is hij erg ziek. Hij kan de trap niet meer op; we hebben zijn bed beneden gezet. Hij is echt achteruit gegaan, kan moeilijk communiceren en zit door de afasie in zijn eigen wereld. Hij komt weinig buiten. Het is voor ons allebei een zwaar jaar geweest.”

Mijn domein

Veel Tilburgers kennen Willemijn van curiosa-winkeltje Het Domein bij kringloopwinkel La Poubelle, waar ze als verkoopster werkte. Op het moment heeft ze haar eigen curiosa-winkeltje in de Tuinstraat. Daar is ze sinds de uitbraak niet meer geweest. Willemijn: “Dat was echt mijn domein. Ik werkte daar vier middagen in de week. Dat ging toen nog met vader, nu kan dat niet meer. Mijn vader valt veel, ik kan hem niet alleen laten. Ik mis mijn winkeltje erg. Als mijn vader er niet meer is, pak ik de draad weer op.”

Tweede natuur

Zorgen voor vader is een soort tweede natuur geworden. “Je groeit er in mee, ik wil de zorg ook niet opgeven. Ik wil ook niet dat hij naar een verzorgingshuis gaat, maar dat hij in zijn laatste levensfase in zijn eigen vertrouwde omgeving is. Waar hij alles op zijn eigen manier kan doen; op zijn tijd en volgens zijn gewoonten in kan richten. Bovendien, door de afasie kan hij moeilijk contact leggen met anderen. 

Als ik toen wist, wat ik nu weet, zou ik het precies weer zo doen. Mensen zeggen dat ik me wegcijfer, maar zo ervaar ik dat niet. Ik ben nu eenmaal zo, het is een soort roeping. Maar ik zou wel anderen die dit overkomt, willen adviseren er goed over na te denken. Immers, na het herseninfarct kreeg hij van de doctoren geen lange levensprognose, en zie eens, veertig jaar later sta ik nog voor hem te koken.”

Steun en toeverlaat

Willemijn en haar vader krijgen mantelzorgondersteuning van Angelique Verschure van ContourdeTwern. Willemijn: “Ze is onze steun en toeverlaat. Angelique is erg betrokken. Als er iets is, kan ik haar altijd bellen. Ze heeft tafelgesprekken geleid met mijn broer en zussen over hoe ze me kunnen ondersteunen met de mantelzorg. En ik ben met haar meegegaan naar een inloopavond over dementie. Ik wilde daar eerst niet aan, maar moet nu eerlijk bekennen dat ik bij mijn vader trekjes herken.”

Afleiding

Willemijn vindt haar afleiding in sudoku, t.v.-programma’s over antiek en haar eigen curiosa-verzameling. En ze heeft de zorg voor de tuin van haar vader overgenomen. 

Willemijn: “In het voorjaar en zomer is onze tuin een plaatje. Tuinieren was zijn lust en zijn leven, ook na het infarct. Helaas kan dat niet meer.” Er komen niet zoveel mensen meer langs. Vanwege zijn ziekte, nodigt ze mensen niet meer zo makkelijk uit. Willemijn: “Ik kan goed alleen zijn. Ik hou van dit huis, van mijn katten en mijn vader. En kan dit goed volhouden. Maar eens komt de dag dat hij overlijdt. Ik ben bang dat ik dan in een groot gat val. Die gedachte schuif ik dus nog maar even voor me uit.”

  

Kun jij, net als Willemijn ook hulp gebruiken bij mantelzorgen?

Neem dan contact met ons op. We kunnen je helpen!

Neem contact op met het lokale steunpunt.

TIP: 10 november bieden we gratis webinar aan speciaal voor mantelzorgers. Inge Jager geeft een sprankelende workshop Klein Geluk naar aanleiding van hun boek "Klein geluk voor de mantelzorger"

Ga naar het Webinar