Blog van Gon Een kijkje in de organisatie ‹ terug naar overzicht

Eenzaamheid is heel gewoon

2 oktober 2020

“Er is niks meer aan zo.” Annie (begin 80) is er duidelijk over. Veel familie heeft ze niet meer in de buurt. De afgelopen jaren bestond een belangrijk deel van haar afleiding en ontspanning uit het wekelijks bezoek aan het wijkcentrum. Sinds corona de samenleving in zijn greep heeft, zijn die wekelijkse ontmoetingen eerst helemaal weggevallen; nu staan ze nog steeds op een laag pitje. Mensen durven het huis niet meer uit. Zo ook Annie uit Tilburg, normaal een open mens met een opgewekt karakter, maar nu sterk vereenzaamd en nors geworden. Eenzaamheid kost levensgeluk, en zelfs levensjaren. Want leven zonder sociaal contact is voor veel mensen geen leven.

Wanneer voel je je eenzaam?

Wat een contrast met Ria (83), die ik pas geleden in Dordrecht ontmoette. Twee jaar geleden overleed haar man. En heel even wist ze het niet meer. Hoe verder te gaan, na zoveel jaren samen in een innig verbond met haar echtgenoot? Totdat er door een sociaal werker een beroep op haar werd gedaan. Ria, we willen een ontmoetingsgroep starten en zoeken nog iemand die wil helpen bij de organisatie. Is dat niks voor jou? Dat was de juiste toon. Veel fijner dan de vraag “We organiseren iets voor eenzame mensen, is dat iets voor jou?”, was de vraag “Kun je me helpen?” Sindsdien zijn haar strijd- en levenslust helemaal terug. Ze helpt de ontmoetingsgroep, maar bijvoorbeeld ook de taalmaatjes. Het houdt haar jeugdig en betrokken. “Je wilt iets betekenen toch?”

Zo zijn er honderden, duizenden verhalen te vertellen over eenzaamheid. Eigenlijk is eenzaamheid best een lastig containerbegrip. Bij armoede is het al lastig te duiden wat het betekent, maar daarbij kun je nog een inkomensgrens hanteren. Bij eenzaamheid gaat het enkel om de eigen beleving.  Terwijl de één juist geniet van een rustig leven met niet al te veel drukte aan de kop, verpietert een ander al bij de gedachte alleen thuis te zijn. Voor hen is een dag niemand ontmoet een dag niet geleefd. De zondagen als een gapende leegte, de ontmoeting in het wijkcentrum als wekelijks lichtpuntje.

Eenzaamheid onder jongeren

Bij jongeren kan eenzaamheid er ook flink inhakken, Als er ondanks een ‘virtueel’ rijk netwerk op de social media, eigenlijk geen diepe, echte contacten zijn. Langs elkaar heen leven, jezelf eenzaam voelen, zelfs in een druk gezelschap waarin iedereen toch vooral met zichzelf bezig is. Ook dat kan erg pijnlijk zijn. Jongeren zijn al snel geneigd dit als een eigen gebrek te zien. “Ik zal wel iets niet goed doen”, en “Anderen gaat het veel makkelijker af”. De sociale druk om succesvol te zijn maakt het ongeluk compleet.

Landelijke actie: Week tegen Eenzaamheid

De Week tegen  Eenzaamheid is voor mij dan ook vooral de week van ‘present zijn’. Oprechte aandacht hebben voor de ander, en waar je de kans ziet, een beroep doen op mensen om iets te doen voor andere mensen. Want dat is vaak toch de beste benadering. Mensen willen geteld en gezien worden, mee kunnen doen. Zo beschouwd is eenzaamheid aan de ene kant een complex probleem, met tal van oorzaken en persoonlijke ervaringen. Maar het is aan de andere kant ook best wel eenvoudig om een kleine bijdrage te leveren aan de bestrijding ervan.

Als ‘nooit alleen’ ooit een dure belofte is van onze organisatie aan de inwoners in onze werkgebieden, dan is het wel in de Week tegen Eenzaamheid! Ik wens ieder veel inspiratie om er een eigen creatieve invulling aan te geven.

categorieën:

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Naam
E-mail
Reactie