Blog van Gon Een kijkje in de organisatie ‹ terug naar overzicht

1,5 meter of business as usual?

23 juni 2020

Soms lijkt het leven weer terug te keren naar hoe het was: business as usual. Afgelopen donderdag hadden we een MT-vergadering; beeldbellen via Teams. Waar de onderwerpen de afgelopen weken nagenoeg allemaal corona-gerelateerd waren, werden dit keer een aantal notities van onze communicatieafdeling en een notitie over ons arbobeleid van de afdeling Personeel, Ondersteuning en Juridische zaken besproken. En we kregen een interessante korte beeldbelpresentatie van Nadja Jungmann en Brenda Dreesen over stress-sensitief werken (SSW). Het was nog een beeldbelvergadering via Teams maar verder leek het toch al weer heel erg veel op ons vertrouwde werk.

1,5 meter afstand in de praktijk

Hoe anders is de realiteit in onze wijkcentra: 30 mensen binnen is net iets meer dan niks. Buurtbewoners komen vol verwachting weer langs voor een kop koffie, maar echt blijven hangen is er niet bij. Hier en daar wordt in kleinere groepjes alweer fysiek vergaderd. Het is gek om in grote bogen om elkaar heen te lopen en in grote gebouwen slechts met een handvol mensen binnen te zijn. Het positieve nieuws is: het gaat goed. We merken dat onze medewerkers en vrijwilligers de richtlijnen correct naleven; veel mensen zijn al zo gewend aan die 1,5 meter afstand dat het best prima gaat. We moeten volhouden.

Maar makkelijk is het niet. Hoe strikt moet je zijn als bezoekers bij dat bakje koffie de stoelen naar elkaar schuiven om een filmpje of foto op het mobieltje te laten zien? Wat zeg je als collega's samen achter één beeldscherm kruipen omdat de een de ander uitleg geeft over Teams? Wat doe je als een collega een dierbare heeft verloren en haar na 2 maanden voor het eerst ziet en wil bijstaan?  Ik denk dat het goed is dat we de richtlijnen in acht nemen – als basishouding – maar dat we daar toch ook met een zekere mildheid mee moeten omgaan. Het gaat de goede kant op met het indammen van dat ellendige coronavirus. We willen als samenleving de geboekte progressie niet meteen weer weggooien door onnadenkend handelen. Maar we bestrijden het virus ook niet door allemaal politieagentje te gaan spelen. Maar, zoals gezegd, makkelijk is het niet.

Vals plat

Langzaam gaan we richting 1 juli: dan ontstaat er nóg weer een nieuwe werkelijkheid. Dan is het toegestaan om met 100 mensen in een gebouw te zijn. Waar we nu nog terughoudend zijn bij het huisbezoek hoeft dat vanaf dan niet meer. We hebben een vitaal beroep, dus in onze missie zit besloten dat we ons tot het uiterste gaan inspannen om iedereen te bereiken. Er is een groep mensen met veel pijn en verdriet in isolement terechtgekomen. Daaraan hebben we een flinke opgave. Dus vanaf dan doe ik een beroep op iedereen om met elkaar, op straat, plein, in het park, in het wijkcentrum en ook bij mensen in de tuin of in huis, het contact aan te gaan. Op afstand, dat blijft. Alleen als mensen zonder verkoudheidsklachten zijn, dat blijft ook. Maar wel in connectie, in verbinding.

Dus gaan we, in lichte verwarring, op de tast, dilemma's trotserend, langzaam naar een nieuwe wereld. Niet via een big bang, zoals we in de lockdown terechtkwamen. Maar eerder vals plat omhoog. Van die 1,5 meter zijn we zo snel nog niet af. Maar als we onze basiswaarden omarmen, dan vinden we wel houvast!   

Nooit alleen!

 

 


categorieën:

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Naam
E-mail
Reactie