“Je moet dingen proberen" terug naar overzicht

“Je moet dingen proberen anders leer je niets.”
Vandaag ben ik op bezoek geweest bij Marwa en Sair, twee vriendelijke mensen die sinds 2,5 jaar samen in Tilburg wonen. Ze zijn geboren en getogen in Syrië maar hebben door de oorlog hun huis en land moeten verlaten. Van land naar land, van plek naar plek … zo zijn ze in Nederland gekomen. De tafels staat vol met zelf gemaakte koekjes. Het is net Suikerfeest geweest. De gastvrijheid en warmte zijn voelbaar.

 

“Ik had de keuze tussen Nederland en Zweden”, vertelt Sair. “ Ik ben gaan googlen en Nederland sprak me het meest aan. Het weer lijkt op dat van ons en het is er mooi vlak. Ik heb de juiste keuze gemaakt”, lacht hij. 

Sair en Marwa hebben samen drie kinderen en wonen in een flat in Tilburg Noord. Hier genieten ze van de rust en veel buiten zijn. “Als ik een hele dag thuis ben, is dat niet goed voor mij. Ik moet naar buiten. Dat deed ik in Syrië ook. Ik vind het fijn om veel buiten te zijn. Mensen groeten me en ik maak praatjes.”, vertelt Sair. “ We fietsen ook heel veel”, aldus Marwa. “Ik kon nog niet fietsen maar dat heb ik hier mezelf in 30 minuten geleerd. Hoe? Gewoon, erop gaan zitten, fietsen, vallen en weer opstaan. In 30 minuten was ik klaar. In Syrië fietsen mannen niet. Ze vinden het voor kinderen. Maar mijn man houdt gelukkig ook van fietsen. Zo komen we overal waar we willen.”

Marwa en Sair gaan allebei naar school voor de inburgering en de Nederlandse taal in de Ypelaer. Daarnaast doen ze allebei vrijwilligerswerk. Hun ogen stralen als ze erover vertellen.

Marwa werkt als peuterleidster bij Kinderstad. “Ik vind het werken met kinderen heel erg leuk. Ik speel met ze, maak hun eten klaar, lees boeken voor. Er zitten geen Nederlandse kinderen in de groep. Het is een mix van verschillende culturen. Toch kan iedereen elkaar goed begrijpen. Mijn zoon ging naar de peuterspeelzaal. Ze zochten ouders die mee willen helpen. Zo ben ik hier gekomen.”

Sair werkt bij wijkcentrum de Ypelaer. “Ik kwam hier voor mijn inburgering. Zo ging ik ook naar de open dag en de burendag. Toen heb ik gevraagd of ik er mocht werken. Ik help mee in het beheer en ik maak iedere donderdag soep voor de bezoekers. Dat is zo ontzettend leuk om te doen. Ik maak veel contact met iedereen. Op straat word ik altijd door veel mensen gegroet hahaha. Ik ben zo'n 4 dagen per week in de Ypelaer om te helpen.”

Sair en Marwa speken de taal al best goed. Hoe komt dat? “Dat is het leuke van vrijwilligerswerk; ik moet wel Nederlands praten”, legt Sair uit. “Soms doe ik het nog wel in het Engels, maar het gaat steeds beter. Ik leer hier meer en sneller dan op school.”

Ook Marwa leert veel in de praktijk. “Maar ook bij de praatlessen bij de Regenboogschool. Dat is leuk om te doen.”

Hoe zien Marwa en Sair de toekomst voor zich? Marwa: ”Ik wil heel graag na mijn inburgering verder gaan met een studie kinderopvang.Ik wil niet stilstaan maar verder leren en werken.”

Sair: “In Syrië was ik boekhouder en aannemer. Ik ben goed in wiskunde. En ik heb een diploma als elektricien. Dat werk zou ik graag in Nederland willen doen. Daar ben ik naar op zoek.”

Het vrijwilligerswerk vinden ze heel fijn om te doen. “Je kunt kennis opdoen, ervaring opdoen. Je leert mensen kennen en komt je huis uit. Je moet dingen proberen anders leer je niets.”

We praten nog wat na over Syrië en Nederland. Ze missen hun land, vrienden en familie zichtbaar. Maar ze hebben nu hier hun plek en veiligheid gevonden. Als ik ze vraag wat ze graag anderen willen vertellen over Syrie antwoordt Sair: “We hebben echt een mooi land. Iedereen had goed contact met elkaar. Veel mensen hebben een open mind. En we maken er heerlijk eten. Ik vind het belangrijk dat anderen weten dat Syrië niet hetzelfde is als radicale islam. Dat zijn twee heel verschillende dingen. Het land is verwoest. Ik weet niet of we ooit nog terug kunnen gaan. Maar hier in Nederland hebben we ons 2e thuis gevonden”. Ironisch genoeg betekent zijn naam 'vrijheid'. Dat is wat ze gun. En Marwa betekent 'diamant'. Ook deze naam is passend voor ze: prachtige die mooi van binnen en buiten zijn maar ook heel sterk als een diamant.

Als ik naar huis ga, word ik overladen met de zelfgemaakte koekjes. “Dat is bij ons heel normaal dus je mag geen nee zeggen. Neem ze lekker mee voor je kinderen en kom een keer soep eten op donderdag in de Ypelaer”. Dat ga ik zeker doen. U ook?