Blog van Gon Een kijkje in de organisatie ‹ terug naar overzicht

Sociaal werker krijgt ruimte en vertrouwen

28 mei 2018

Ik ben een trots mens, al gebruik ik in het algemeen het afgevlakte begrip ‘trots’ liever niet te vaak. Waarom nu wel? We hebben een medewerkersonderzoek gedaan binnen ContourdeTwern, en daarin een uitstekende score behaald. Medewerkers zijn ontzettend betrokken bij onze organisatie. Ze zijn bevlogen, staan achter de uitgangspunten van de organisatie, putten energie uit het werk, en nog meer moois. Wel ervaren ze een hoge werkdruk en is het soms niet duidelijk genoeg welke individuele prestaties gevraagd worden. Dan gaat het over de vragen zoals: wat is belangrijk? Wanneer zijn we tevreden? Hoe moeten we prioriteren? Daar staat tegenover dat ze regelruimte voelen, naast de nodige ruimte voor persoonlijke ontwikkeling.

Afgezien van de mooie score voor onze organisatie, brengt dit het dilemma van het huidige sociaal werk aardig in beeld: Het is heel belangrijk om in staat te zijn om vanuit de leefwereld, dicht bij mensen en de vragen die hen bezig houden, te werken. Tegelijk is daardoor het aantal individuele en maatschappelijke problemen waar je mee te kampen krijgt onafzienbaar groot en divers. Aan alle kanten wordt aan je getrokken. Je kent mensen goed, hun sores laten je niet onberoerd. Maar je kunt niet alles aanpakken, dus als sociaal werker voel je ook stress en werkdruk.

Daar kan op twee manieren op gereageerd worden: Ofwel wij, als werkgever, nemen een stuk verantwoordelijkheid bij medewerkers weg, door scherp te definiëren wat wel en wat niet tot de taken van het sociaal werk hoort. Dan wordt het immers iets makkelijker grenzen aan te geven en mensen die een beroep op je doen naar een andere organisatie of een loket te verwijzen als de vraag niet bij ons thuis hoort. Ofwel, we geven vertrouwen aan medewerkers, geven de ruimte om eigen keuzes te maken. Dat vraagt wel om veiligheid binnen het team, stevige collegialiteit, een duidelijke visie als referentiekader, het onderling delen van dilemma’s en ruimte om fouten te maken.

Die tweede keuze heeft mijn grote voorkeur en past in de beweging die overheden in het sociale domein willen maken; minder schotjes tussen organisaties, meer integraal kijken, uitgaan van wensen en mogelijkheden van mensen zelf, niet van systemen. Dat is alleen haalbaar als de opdrachtgever - in ons geval de gemeente - afziet van scherp gedefinieerde prestatieafspraken en ruimte geeft aan de sociaal werk organisaties zelf te laten onderzoeken hoe ze vorm en inhoud geven aan maatschappelijke thema’s die zij belangrijk vinden.

We zijn al op de goede weg, daarvoor verdienen ook onze opdrachtgevende gemeenten een pluim. De condities waaronder wij opdrachten en subsidies verwerven zijn steeds meer geënt op co-creatie en gezamenlijk zoeken, vertrouwend op langdurige samenwerking en de kwaliteit van de sociaal werkers. Dat neemt de werkdruk bij onze medewerkers niet weg, maar stelt ons wel in staat gedreven aan de slag te gaan. Waarmee in ieder geval een hele belangrijke basis wordt gelegd voor succes.

categorieën:

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Naam
E-mail
Reactie