Blog van Gon Een kijkje in de organisatie ‹ terug naar overzicht

Jij, of ik? Of wij?

23 november 2016

De uitverkiezing van Donald Trump wordt geduid als een schreeuw om aandacht van ‘de blanke middenklasse’. In de analyses wordt aangegeven dat politici beter moeten luisteren naar het volk. Dat ‘de elite’ het eens moet begrijpen en klachten uit de samenleving serieus moet nemen.

Vanochtend had ik een voortgangsgesprek met een van onze managers. In zijn werkgebied bereidt hij het jaarplan voor 2017 voor. Centraal daarin staat de dialoog: het ophalen van de vraag, gesprekken met de buurt, met wijkorganisaties en collega’s die dagelijks in de wijk rondlopen. Daaruit volgt een uitvoeringsprogramma dat inspeelt op de grootste problemen. Denk daarbij aan veiligheid, de toekomst van kinderen, armoede, jeugdwerkloosheid en eenzaamheid onder ouderen. Ook de gemeente is bij die gesprekken betrokken. Vaak ambtelijk, soms ook bestuurlijk. Is dit geen voorbeeld van die dialoog, dat luisteren, waarnaar politieke duiders verwijzen? Wat verstaan we anders onder het serieus nemen van ‘de geluiden van de gewone burger’?

Ruim een jaar geleden stonden enkele wijken en dorpen onder hoogspanning door de komst van asielzoekers naar snel op te bouwen asielcentra. Toen na enkele maanden bleek dat het AZC geen noemenswaardige problemen had opgeleverd, waren die AZC’s als bron van woede niet meer aan de orde. Maar je kon verwachten dat een ander vraagstuk die woede weer zou oproepen. De Zwarte Pieten-discussie bijvoorbeeld. Het grimmige dieptepunt daarvan lijkt nog niet bereikt.

Strijd om aandacht?
Is hier niet vooral een strijd gaande om aandacht? Heeft die strijd nog wel verband met het thema ‘luisteren naar de gewone man’? Zoals ik hierboven aangaf: er wordt veel geluisterd naar en gesproken met burgers, van welke afkomst en achtergrond ook. Over zorgen, de leefomgeving, kansen en knelpunten. In die alledaagse ontmoetingen geven mensen vaak blijk van een realistische kijk; problemen zijn niet makkelijk oplosbaar, banen liggen niet voor het oprapen, armoede is niet zomaar de wereld uit. Dat snappen mensen best. Maar in het publieke domein ben je alleen zichtbaar met een luide verkondiging, de overdrijving, het extreme standpunt.

Jij of ik?
Met een opmerkelijke vanzelfsprekendheid wordt daarbij het paradigma gehanteerd dat we allen in een zero sum game zitten. Het geluk en welzijn van de een leidt tot ongeluk bij een ander. Terwijl dat in het normale sociale verkeer toch echt niet zo hoeft te zijn. Daarin kan tevredenheid bij de ander, ook bijdragen aan het eigen geluk en daarmee aan het eigen welzijn. Of gaan we de samenleving als grote ratrace zien? Jij wint of ik win, jij hebt een baan of ik, jij geniet de vrijheid van meningsuiting of ik. Ik hoop het niet, want dan eindigen we in een samenleving met steeds minder welvaart, welzijn en vrijheid voor allemaal.

Iedereen
We krijgen het heel moeilijk als slechts in polariserende termen over reële maatschappelijke vraagstukken wordt gesproken. En als we oplossingen niet meer zoeken in beleid op basis van overleg maar in het stigmatiseren, afbranden of uitsluiten van de ander. In zulke tijden ben ik blij dat we als organisatie voor sociaal werk nog in de gelegenheid worden gesteld er te zijn, te luisteren en begrip te hebben. Om daarna gewoon met mensen samen te werken aan concrete oplossingen en stapjes vooruit. Betekenisvoller dan de hele dag roeptoeteren. Omdat iedereen meetelt en een kans verdient om mee te doen. Ja, iedereen.

categorieën: Algemeen, Organisatie

3 reacties

Ans Walter
Ans Walter
23 november 2016, 17:44

Wat een bemoedigende blog Gon. Uit het hart gegrepen!

Groet,

Ans

Willeke Sloot
Willeke Sloot
24 november 2016, 9:42

Mooi beschreven Gon! Ik ben het met je eens: laten we positief blijven en ons hart open blijven stellen voor elkaar.

Groet, Willeke

Martha
Martha
25 november 2016, 12:42

Inspirerende tekst dank je wel.

Groet, Martha

Plaats een reactie

Naam
E-mail
Reactie